سیب کال

یا حق

سیب کال — Tue, 02 Feb 2010 18:12:12 +0000

سرت را به سینه ام بچسبان

.
.

صدای قلبت را می شنوی؟

—————————————————–

این جا تعطیل است

یا حق

عکس۲

سیب کال — Sat, 16 Jan 2010 09:02:45 +0000

“خانه ات آباد هموطن” . در پاییز ۸۶ در کاشان گرفتم

“خانه ات ویران دشمن مردم” . این تصویر را هم در همان تاریخ در کاشان گرفتم . این دو عکس مربوط به ورودی دو باغ کنار هم در یکی از کوچه باغ های اطراف فین است …

“پرواز را به خاطر بسپار … پرنده مردنی ست ” در پائیز ۸۶ از پرنده ای در آسمان کاشان

عکس

سیب کال — Tue, 12 Jan 2010 19:59:21 +0000

مدتی ست از نوشتن خسته شدم . چند بار خواستم نوشته هایم را آتش بزنم …حالا فکر می کنم شاید با یک تغییر بتوانم این جا را برای خودم قابل تحمل کنم . تغییری که از یک علاقه ی عمیق درونم می آید . عکاسی . از اولین باری که یک چشمم را بستم و با آن یکی از دریچه ای جدید اطرافم را دیدم این شوق درونم ایجاد شد . شوقی که تا حالا هیچ گاه جدی دنبال نشده . ولی هر بار دوربین دستم آمد نتوانستم این کشش درونی را کنترل کنم . نتیجه این شد که حالا بعد چند سال عکس هایی از دنیای پیرامونم دارم که فقط حاصل نگاهم به زندگی واحساس درونی ام است و نه دانش و فن عکاسی . بعد از این هر چند روز یک بار تعدادی از عکس هایم را از قدیم تا الان این جا می گذارم و وقتی تمام شد شروع به انداختن عکس های جدید می کنم . عکس هایی که حال و هوای امروز کشورم و آدم هایش نیز در آن ها نمود داشته باشد . فعلا آنچه مربوط به گذشته است همه اش به طبیعت خلاصه می شود . منتظر خواندن نظر همه ی دوستانم و حس آنها از هر کدام از عکس ها هستم .

حکم

سیب کال — Sun, 03 Jan 2010 11:41:52 +0000

گفتند او دیگر مرجع نباشد

بسمه تعالی

جامعه محترم مدرسین حوزه علمیه قم

سلام علیکم

مرجعیت شیعه خورشید پر فروغی است که در قرون متمادی همواره پشتیبان اسلام و خط راستین اهل بیت (علیهم السلام) بوده است . این مسئولیت خطیر همواره شایسته مردانی بوده است که واجد شرایط شرعی مذکور در روایات ائمه اطهار (علیهم السلام) باشند نظر به اهمین این موضوع و با توجه به پرسش های مکرر هموطنان درباره مرجعیت حاج شیخ یوسف صانعی خواهشمند است آن جامعه محترم که همواره مرجع تشخیص این موضوع بوده نظر خود را درباره مرجعیت ایشان اعلام فرمایند .

با سپاس جمعی از استادان و فضلای حوزه علمیه

————————-

بسمه الله الرحمن الرحیم

با توجه به پرسش های مکرر مومنان ، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با توجه به تحقیقات به عمل آمده در یک سال گذشته و پس از جلسات متعدد به این نتیجه رسیده که ایشان فاقد ملاک های لازم برای تصدی مرجعیت می باشد .

جامعه مدرسین حوزه علمیه قم

هفت خط

سیب کال — Mon, 07 Dec 2009 17:29:34 +0000

پیک اول به سلامتی برفی که یخه ولی دل آدم رو گرم می کنه . . به سلامتی برفی که دیشب تو تنهاییم هنوز زمستون نشده بارید و روسفیدم کرد

پیک دوم به سلامتی خونه . به سلامتی پنجره ای که گرمه . به سلامتی خنده ها و دور هم بودنش که یه دنیاست

پیک سوم به سلامتی صندلیای خالی . صندلی های سرد کرخت تن ها که پر از احساس و انتظارن

پیک چهارم به سلامتی مسیح . به سلامتی مسیحی که رو سقف کلیسا داره خاک می خوره و ترک بر می داره و هیچ معجزه ای برای مردم نداره . به سلامتی شمایل مسیح که به درخت کاج کریسمس خواهیم آویخت .

پیک پنجم به سلامتی رفیق . به سلامتی سر رفیقام که هر چقدر هم که دورن ولی هستن .

پیک ششم به سلامتی دختری که رفت و پشت سرشم نگاه نکرد . به سلامتی دختری که بهترین دختر دنیاست . به سلامتی دختری که هیچ کس جای خالیشو پر نمی کنه .

پیک آخر به سلامتی خودم که خودمم نمی شناسمش

شالیزار

سیب کال — Wed, 02 Dec 2009 18:01:55 +0000

همه جای این شهر جاپای تو

عطر تو را دارد

امشب

مثل ستاره هایش که نیستند

بی حوصله

سردرگم

از هیاهوی شهر فرار می کنم

از تو ،

شاید فراموش شوی

آن جا

که هیچ کس نیست

ساقه های سبز شالیزار هم رقص موهای تو در باد است

/ برای امشب – برای ف . میم /

elecomp

سیب کال — Tue, 24 Nov 2009 15:18:01 +0000

سالن ۴۱B طبقه بالا شماره ۳/۳۷ شرکت هوشمند وسیله شهر

نخ قرمز

سیب کال — Sat, 14 Nov 2009 09:01:33 +0000

تصمیم گرفتم همان موقع از کاشان راه بیفتم . بعضی وقت ها یک فکری می آید توی ذهنم و یک لحظه بعدش تصمیمم را می گیرم . ساعت حدودا ده شب بود . رفتم خروجی شهر . خیلی خلوت بود . چند تا سواری شب رو منتظر مسافر بودند .راننده ها یک گوشه جمع شده بودند ، سیگار دود می کردند و گپ می زدند . تا من را از دور دیدند دست تکان دادند و سلام کردند . راننده های خط کاشان-قم-تهران دیگر همه شان من را می شناسند به غیر از آنها که تازه واردند . از بس که توی این چهار پنج سال همیشه مسافرشان بودم . توی راه پشت هم تخمه و چای و آب معدنی و نوشابه به شکمم می بندند و سیگار روشن می کنند و از خاطراتشان می گویند . سوار ماشین امیر دروازه فینی شدم . خودش می گوید جد پدریش ملازم امیر کبیر بوده . بیشتر از پنجاه سال دارد و توی بیست سالگی وسط کوچه ی درب زنجیر عاشق یک دختر ابرو پیوسته ی چشم سیاه می شود . چند سال می رود خواستگاری و نه می شنود تا آخر سر نتیجه اش این می شود که الان سه تا دختر ابرو پیوسته ی چشم سیاه دارد با یک پسر لات بی غیرت که وسط ابروهای پیوسته اش را مثل زن ها تیغ می اندازد . این ها را خودش گفته بود . می گوید توی دنیا هیچ چیز مثل عشقش براش ارزش ندارد . چندتا شعر عاشقانه از حافظ هم حفظ است . از همان شعر هایی که در وصف ابروهای پیوسته و چشمهای سیاه است . از همانها که آدم هایش بی پیمانه می را سر می کشند . می گوید زیاد نمی خورد اگر هم بخورد بعضی شب ها که می خواهد مسافر کشی کند . حتما همان شب های که چشمهاش بدجوری قرمز است . و من که می دانستم همه ی حواسم به دست فرمان امیر فینی و خط سفید وسط جاده بود که مبادا خارج شویم .آن شب امیر فینی گفت اگر دختر را بهش نمی دادند دیگر هیچ وقت سراغ دختر دیگری نمی رفت . گفت توی کوچه ی درب زنجیر یک تکه نخ قرمز قالی می دهد به دختر چشم سیاه تا ببندد دور یکی از انگشتهاش و او هم می بندد . گفت از آن روز دلشان بدجور به هم گره خورد . دختر خیلی کتک خورد خیلی پای چشم هاش کبود شد ولی نخ قرمز هیچ وقت از دور انگشتش باز نشد . نزدیکی های تهران می رسیم . حکایت امشب عشق هم تمام شده و دارم رد شدن ردیف چراغ های وسط جاده را تماشا می کنم … وقتی می خواهم پیاده شوم امیر دروازه فینی یک نخ قرمز را که پشت انگشتر عقیقش گره زده را نشانم می دهد . حالا هر وقت نخ قرمز می بینم یاد عشق می افتم .

من از تو دور شدم اما

سیب کال — Thu, 05 Nov 2009 18:54:30 +0000

وقتی گفتی “برای همیشه برو”

به خاطرت

تا جایی که می توانستم دور شدم

…

حالا بعد مدت ها

دوباره روبرویت هستم

پاک یادم رفته بود که زمین گرد است

دوست من که یک پاپیون بزرگ صورتی روی موهایش داشت

سیب کال — Thu, 29 Oct 2009 19:18:38 +0000

یک – دو – سه – چهار

اولین بار خودش را نه . فقط چشم های روشنش را دیدم که رنگ آفتاب بود

هفت – هشت – نه

فکر می کردم دور و برش خیلی شلوغ تر از این است که حرف های من براش جالب باشد

سیزده – چهارده

یکی دوبار که گذشت دیدم چقدر لبخند این دختر چشم عسلی با یک پاپیون بزرگ صورتی روی موهایش ، دوست داشتنی ست

هفده – هجده – نوزده

این مال آن روزها بود که از صبح تا شب توی خانه می ماندم و حسابی سرم خلوت بود . دوست خوبی بود

بیست و یک -

او هنوز می آمد حالم را می پرسید

بیست و دو -

دانشگاه باز شد و دوباره دور و برم شلوغ شد . بعضی شب ها که می آمد سراغم یادم می افتاد که “راستی این دوست چشم عسلی من حالش چطور است”

بیست و سه -

او دیگر نیامد

بیست و چهار -

و من هم دیگر یادم رفت و

بیست و پنج -

آن شبی که بیست و پنجمین شمع تولدش را فوت می کرد حتا یک تبریک خشک و خالی هم نگفتم . . .

. . .

ولی او امروز باز هم آمد از حال و روزم پرسید

و به اندازه ی بیست و پنج شعله ی شمع سفید ، یک جا همه ی وجودم داغ شد /

برای یه دوست